woensdag 23 mei 2018

*** Recensie - De Tafel van Tarzan - Xander Jongejan ***

De tafel van Tarzan - Xander Jongejan

In de Tafel van Tarzan, het romandebuut van Xander Jongejan, volgen we Robert en zijn vader. Beiden delen hun herinneringen met elkaar over hun gezinsleven. Robert vooral over zijn opvoeding of het ontbreken hiervan en zijn vader vooral over het huwelijk en hoe dat niet meer is wat het geweest was.

Om en om komen ze aan het woord, met ieder hun eigen hoofdstukken. Het wordt mij niet geheel duidelijk of ze nu met elkaar in gesprek zijn of dat ze elkaar brieven schrijven. Ik neig naar het eerste. De vertelstem van de vader en de zoon verschillen niet van elkaar, waardoor je niet direct weet wie er aan het woord is. Gelukkig staat boven elk hoofdstuk met wie je te maken hebt. Overigens vraag ik me af of de vader zijn herinneringen, die erg expliciet zijn, zo met zijn zoon zou delen. Aan de andere kant ademt hun hele gezinsleven iets ongemakkelijks uit, dus echt verbazen doet het me ook niet.

Het boek leest in eerste instantie niet lekker weg. Dit vanwege de korte zinsopbouw en de weinige afwisseling in zinslengte. Het voelt bijna als een mechanische opsomming van woorden die uiteindelijk een verhaal moeten vormen. 
Het thema, de behoefte om gezien te worden, samen met de belofte van een dramatische dood van de moeder zorgen ervoor dat ik toch doorlees.

Jongejan haalt een aantal interessante topics aan, zoals depressie, de vergankelijkheid van het huwelijk, verwaarlozing en ziekte. Misschien net iets te veel voor zo’n kortverhaal, waardoor het uiteindelijk niet helemaal tot z’n recht komt.

De Tafel van Tarzan is uitgegeven in eigen beheer, met behulp van Brave New Books. Dat zie je er dan ook wel aan af. De korte hoofdstukken zijn als een massief blok tekst afgedrukt zonder witregels en bijna geen inspringingen aan het begin van een nieuwe alinea. Hierdoor ontbreken de rustpunten tijdens het lezen. Wat dat betreft is de beperkte lengte van de hoofdstukken dan wel weer een voordeel. De groene kaft met een gebroken paraplu erop is simpel, maar doeltreffend. 

Eindoordeel. De Tafel van Tarzan is een boek met een intrigerend thema, dat nog niet helemaal af is. Met nog een keer herschrijven, een goede redactie en een betere vormgeving heeft dit verhaal absoluut potentie. 

maandag 12 februari 2018

All you can eat in boekenland



Een appetijtelijk verhaal
Afgelopen weekend heb ik mijn vierde recensie ingeleverd bij Books & Bubbles, namelijk De zoetzure smaak van dromen van Sun Li. Een autobiografisch verhaal over een gezin dat vanuit Hong Kong naar een dorpje in Friesland verhuist en daar een Chinees restaurant begint. Sun Li was toen vijf jaar oud en vertelt aan de hand van haar herinneringen hoe zij tussen twee culturen terecht kwam.
Het debuut van Sun Li is dan wel ruim een jaar geleden, maar zo appetijtelijk geschreven dat ik er wel een recensie over moest schrijven. Lezen en eten, wat wil een mens nog meer? AMBO ANTHOS was zo vriendelijk om, een jaar na dato, toch nog een recensie-exemplaar toe te sturen. Mijn helden.

Het hele menu afgezet tegen een los hapje
Nu ga ik hier natuurlijk niet vertellen wat ik van het verhaal vind, want dat kun je binnenkort lezen op Books & Bubbles. Waar ik het wel over wil hebben is het fenomeen recensies schrijven. Normaal gesproken lees ik een boek, klap het dicht en geniet nog even na, alvorens ik een nieuw boek start. Bij boeken waar ik een mening over mag schrijven gaat dat eigenlijk niet anders. Het enige dat ik extra doe, is in een schrift de gedachten die bij me opkomen tijdens het lezen opschrijven, zodat ik hiernaar kan verwijzen. Nadat ik het boek heb uitgelezen en het volledige menu heb geproefd, probeer ik de complete ervaring af te zetten tegen de spontane gedachten, de losse hapjes, uit mijn schrift en daarmee hoop ik een degelijke review neer te zetten.

Verschillende smaken
Bij het beoordelen van het boek let ik op de stijl, de sfeer, de spanningsbogen en het verhaal dat tussen de regels door verteld wordt. Ook let ik op het verhaal zelf. Is het plausibel? Klopt het wel wat er verteld wordt en klopt de handeling ook met het karakter van de antagonist/protagonist? Wanneer bijvoorbeeld de actie van een persoon niet klopt met zijn motivatie, dan kan dat bijvoorbeeld erg storend werken en afleiden van het grotere geheel. Dat alles giet ik dan in mijn recensie. Het liefst probeer ik mijn beschouwing dicht bij het thema of verhaal van het boek te houden. Bijvoorbeeld bij De zoetzure smaak van dromen zoek ik naar vergelijkingen met koken of eten. Op die manier probeer ik gelijkgestemden direct te raken en te overtuigen dat het een boek is dat zij moeten lezen of niet wanneer ik er maagzuur van kreeg. Natuurlijk blijft het mijn persoonlijke mening. Aangezien er zoveel verschillende smaken in lezersland zijn, wil het niet zeggen dat wat ik lekker vind, een ander ook lust. De een houdt van zoet en de ander van zuur.

Michelinsterren
Bij Books & Bubbles hou ik het bij mijn review. Bij andere sites, zoals hebban of bol draait het ook nog om de sterren. Hoeveel sterren geef je een boek, net zoals restaurants worden beloond met Michelinsterren. Het sterrensysteem vind ik lastig. Vijf sterren betekent perfect, maar klopt dat wel? Is er niet altijd ruimte voor verbetering? Zo hoor ik gevestigde auteurs vaak zeggen dat ze, wanneer ze terugkijken op eerder werk, ze zich afvragen hoe ze dat ooit zo hebben kunnen schrijven. De stijl, de woordkeuze, het plot. Na zoveel jaren ervaring zijn ze gegroeid en hebben ze een hele andere kijk op de dingen. Haal je dan als recensent je sterren bij vroeger werk van die auteur weer weg, omdat het niet meer voldoet? Net zoals restaurants hun sterren weer verliezen als ze de hoge standaards niet weten te handhaven. Ik vind dat een lastige keuze.

All you can eat
Maar goed, binnenkort komt dan mijn recensie uit en dat betekent dat ik voor de komende maand weer iets nieuws mag gaan lezen. Op internet zoek ik naar boeken die net zijn verschenen of dat binnenkort doen. Google is voor mij net een all you can eat buffet. Zoveel verschillende hapjes om uit te kiezen. Ga ik voor een amuse of voor een spoom? Voorgerecht of hoofdgerecht? Maar die toetjes zien er ook lekker uit. Gelukkig heb ik van Books & Bubbles een richtlijn, waardoor het kiezen makkelijker wordt. En wat ik niet op krijg? Dat gaat in een doggybag mee naar huis. Op Facebook hou ik een album bij met foto’s van de boeken die ik niet op mijn bord heb geladen, maar die ik bij een volgend bezoek alsnog wil opscheppen. Zo’n album is trouwens erg handig voor wanneer je bijna jarig bent en men op zoek is naar een leuk cadeautje voor jou. Boeken die je nog wilt lezen, maar nog niet in je bezit hebt. Mijn lijstje is net zo oneindig als de keuzes in een sushirestaurant. (Drie keer raden wiens verjaardag het binnenkort is.)

Welke keuken heeft jouw voorkeur?
Mijn sushilijstje bestaat vooral uit thrillers, horror en detectives afgewisseld met wat boeken over inzicht (de inwendige mens wil per slot van rekening ook weleens wat). Nu ik recensies schrijf komen daar de boeken met een laagje bij en wordt mijn smaakpalet steeds meer divers. Historische romans vind ik vaak muffig en oorlogsverhalen wat bitter, maar apart daarvan ben ik inmiddels een behoorlijke alleseter geworden. Nu De zoetzure smaak van dromen met huid en haar verslonden is en ik de extra calorieën verbrand heb, begint mijn maag weer te rommelen. Waar ga ik mijn tanden nu weer eens inzetten? Ik heb trek in een goede thriller. Boek tien van 2018 is Rage van Stephen King (tot mijn spijt niet meer in print vanwege de high school shootings in Amerika. Lang leve de tweedehands boekenwinkels).

Heb jij ook een speciale voorkeur voor een bepaalde keuken? Welk specifiek gerecht raad je mij aan en waarom?


maandag 5 februari 2018

De zeven hoofdzonden bij het schrijven

Help ik ben overtijd!
Misschien dat jullie het gemerkt hebben. In het nieuwe jaar is mijn blog wat onregelmatig verschenen. Een week overgeslagen en van de donderdag naar de zondag. Vanochtend schrok manlief wakker van mijn oerkreet: Help ik ben overtijd! Want zondag was gisteren en mijn blog is nog niet geboren. En dat terwijl ik het jaar zo goed georganiseerd begonnen was. Wat ligt daaraan ten grondslag? Een stukje gezondheid dat niet meewerkt en een gezonde dosis uitstelgedrag ten gunste van mijn algehele welzijn.

SOG is dat een ziekte?
Mijn schrijfvriendin Anne heeft daarvoor een mooie afkorting bij mij geïntroduceerd. SOG: schrijf ontwijkend gedrag. Kenmerkend is dat dit gedrag zich vooral uit op de dagen die bestempeld zijn als schrijfdag. Om het een beroepsziekte te noemen gaat misschien wat ver en of het besmettelijk is, daar ben ik nog niet achter. Wel weet ik dat vele schrijvers met mij verscheidene symptomen laten zien. Denk hierbij aan een schoon opgeruimd huis, nieuw ingerichte keukenkastjes, een extra rondje langs het recycle-station, omdat dat plastic nu echt vandaag weg moet, het huis heeft dringend nieuwe plantjes nodig en dat Ikea-kastje kan zeker nog wel in elkaar geschroefd. Je wordt direct omgedoopt tot de ideale huwelijkskandidaat, wanneer ook nog eens een potentiele schoonmoeder tijdens een SOG-fase je huis binnenloopt.

Twee van de zeven hoofdzondes
In het Engels heet het met een mooi woord procrastinating, uitstellen. Officieel is het niet een van de hoofdzondes, maar je zou het onder Acedia kunnen onderbrengen. Acedia komt uit het Grieks en betekent gemakzucht, traagheid, luiheid, vadsigheid. Nu zou ik eerder denken dat die laatste, vadsigheid, bij de andere hoofdzonde hoort, namelijk Gula, wat staat voor onmatigheid, gulzigheid en vraatzucht. Of eigenlijk is het misschien wel een gevolg van beiden. Door vraatzucht wordt je vadsig, wanneer je niet voldoende beweegt en lui op de bank gaat hangen.
De dagen die ik wil gebruiken om te schrijven kenmerken zich door schrijf ontwijkend gedrag en vooral door het eten van taartjes bij de thee, want op een lege maag kan ik niet schrijven. Zo heb ik direct twee van de hoofdzondes te pakken.

Vier van de zeven
Als ik heel eerlijk ben, dan zijn het eigenlijk vier hoofdzondes waar ik last van heb, want wanneer ik dan eindelijk aan mijn laptop gekluisterd ben, dan lees ik graag over schrijven. Van blogs tot wetenschappelijke artikelen en grappige satire. Niet alles is van onberispelijke kwaliteit, waardoor de volgende hoofdzonde de kop opsteekt, Superbia, oftewel hoogmoed en ijdelheid. “Oh, maar als die het zo en zo kan, dan ben ik toch heel veel beter.” Nu ben ik ook wel de eerste die toegeeft dat mijn kwaliteit ook nog te wensen over laat. Gelukkig maar, anders wordt het ook zo saai als er niets meer te leren is. Toch voelt het wel lekker om te denken dat je waanzinnig goed bezig bent. Vervolgens stuit ik dan op een stukje van een professioneel schrijver en slaat mijn Superbia meteen om in Invidia, jaloezie en afgunst. “Verdorie wat kan die goed schrijven zeg.” gevolgd door nog wat afgunstige gedachten.

Zes van zeven
Ok, hand in eigen boezem. Na luiheid, vraatzucht, hoogmoed en jaloezie passeert Avaritia, hebzucht, ook de revue. Ik wil dat ook. Ik wil een goede thriller schrijven. Ik wil prestigieuze prijzen binnen harken. Ik wil, ik wil, ik wil... En dan het liefst gisteren. Tja, dan moet ik toch echt aan de bak en stoppen met uitstellen en zo staar ik dan weer naar een blanco pagina met nul inspiratie. Na een uur typen en deleten raak ik gefrustreerd en word ik overspoeld door nummer zes, Ira, woede. “Fuckzooi!” De klap waarmee ik de laptop dichtsmijt gaat nog net niet door de geluidsbarrière.

Waar blijft die zevende dan?
Na een paar series op Netflix neem ik weer plaats aan mijn bureau en is de cirkel weer rond,
want die spinnenwebben daarboven in de hoek smeken om een date met de plumeau, die overigens zelf ook een stofbeurt kan gebruiken. Maar eerst even nog dat laatste stukje aardbeientaart opmaken, want een zo’n stukje in die doos helemaal alleen is ook zo zielig. (Valt dat dan weer onder een van de zeven deugden? Caritas, liefde en empathie). Uiteindelijk, als het inmiddels al bedtijd is, staat daar dan eindelijk een verhaal op papier. Met recht kan ik tegen mezelf zeggen: “If at first you don’t succeed, try and try again” ~ William Edward Hickson.

En die zevende hoofdzonde dan? Luxuria, anders genoemd lust. Als perfectionist wil ik natuurlijk 100% scoren en niet zoals de legendarische Meatloaf zingt “Two out of three ain’t bad.” Nummer zeven is alom vertegenwoordigd in mijn korte verhaal “De geur van geluk.” welke is opgenomen in de verhalenbundel "Stel je voor dat" van Schrijverspunt. Nieuwsgierig? Lees hem hier. De perfectionist in mij kan weer tevreden zijn.

Van welk schrijf ontwijkend gedrag heb jij last?

Note: het mooie plaatje met de quote van Douglas Adams heb ik van positivewriter.com






zondag 28 januari 2018

Reading Challenge 2018, welke boeken lees jij komend jaar?

Lezen dus...
Sinds een paar jaar heb ik mijn passie voor lezen (en schrijven) weer helemaal teruggevonden. Als kind al spaarde ik al mijn zakgeld op, om er in de zomervakantie een dikke stapel boeken van te kopen. Het ene exemplaar na het andere verslond ik, met een voorkeur voor alles wat Stephen King was. Avonden zat ik bij het licht van de lantaarnpaal verstopt achter mijn gordijnen, om toch vooral nog één hoofdstuk uit te lezen. En toen begon het echte leven. Studeren, werken, sociaal leven en nog meer werken. De boeken verstoften en verdwenen uit beeld. Tot die ene dag in 2015, toen ik besloot het schrijven weer op te pakken. Bij het googelen naar een goede quote ter inspiratie kwam ik er een tegen van mijn held King: “If you want to be a writer, you must do two things above all others: read a lot and write a lot. There’s no way around these two things that I’m aware of, no shortcut.”
Tja, tegen die wijze woorden kan ik niet ingaan. Dat wordt lezen dus...

Schrappen
Daar zat ik dan. Fulltimebaan, diverse hobby’s, een verslaving aan spannende films en series op tv en nu ook nog een stapel nieuwe boeken. Wat ga ik schrappen om tijd te creëren?
Werken in ieder geval niet. Apart van het feit dat een inkomen om te leven noodzakelijk is, is mijn werk veel te leuk om te schrappen.
Mijn hobby’s dan? Met pijn in mijn hart heb ik afscheid genomen van mijn lessen Hebreeuws. Die volgde ik om makkelijker met mijn vrienden in Israël te kunnen praten. Erg goed ben ik er nooit in geworden, omdat ik vooral de wondere wereld van de grammatica in gestuurd werd en dat nu net iets is dat mij niet ligt. Daarnaast ben ik een hele luie leerling wat betreft woordjes stampen. Geef me een conversatie en ik pak het zo op. Leer me regeltjes en geef me huiswerk en je bent me helemaal kwijt.
Zangles? Daar blijft iedereen van af. Een uurtje in de week thee drinken en knuffelen met Miss B., de hond van mijn lieve juf Esther, zijn mij heilig, alsook de fijne gesprekken die de juf en ik hebben. Geen therapeut kan daar tegenop. Oh ja en het zingen natuurlijk ook :-) 
Tv kijken kan absoluut minder, ook al is dat een bezigheid die me weinig energie kost, wat met mijn me/cfs soms het enige is dat nog draagbaar is op een moeilijke dag.

Challenge
Met uitgestippeld wat minder, sneller en efficiënter kan, werd het tijd om te borgen dat ik ook daadwerkelijk bleef lezen. De eerste maanden was het een warm bad waar ik indook. Hoe kon ik in hemelsnaam vergeten zijn hoe ontspannend het is om een boek in te duiken? Al die jaren vol excuses dat het te druk was om te lezen, hoe stom kon ik zijn? Toch was deze openbaring alleen nog niet genoeg om er een gewoonte van te maken. Enter de Hebban reading challenge 2017. Een voorzichtige 30 boeken nam ik mijzelf voor. Langzaamaan leefde ik van boek naar boek. De boekenplank zuchtte onder het gewicht van de juweeltjes die ik vast kocht voor mijn te-lezen-stapel. Maximaal 20 kilo stond er als waarschuwing bij het monteren. Ik kan je vertellen dat ik, na het opstapelen van het dubbele gewicht, toch wat zenuwachtig werd en visioenen kreeg hoe de plank midden in de nacht, naast mijn bed, zou instorten. De boeken van manlief, die in de grote boekenkast naast het bed stonden, moesten het veld ruimen. Planken vol boeken grijnzen mij nu toe als ik de slaapkamer binnenkom. Een plank met gesigneerde exemplaren, een plank met geleende exemplaren en de rest met nog-te-lezen-exemplaren. Mijn nachtrust is er een stuk op vooruit gegaan nu het instortingsgevaar is geweken.

Bijhouden is ook een uitdaging
Aan het einde van het jaar kwam ik erachter dat ik had verzuimd om mijn boeken netjes aan te vinken op de webpagina van Hebban. Oei, heb ik nu wel mijn quota wel gehaald? Gelukkig was ik ook weer actiever gaan Twitteren en Facebooken, waardoor ik alle gelezen boeken weer terug kon vinden. Exact 30 boeken! Challenge accomplished. Op naar de Challenge voor 2018. Ik hou het, heel saai, weer op 30 boeken. Wat kan ik zeggen? Werken neemt nu eenmaal tijd in beslag en naast lezen, wil ik ook blijven schrijven en een sociaal leven lijkt me ook wel fijn, want waar haal ik anders inspiratie voor het schrijven vandaan?
Op de planning staan dus 30 boeken, maar ook 60.000 woorden. Die laatste haal ik uit het schrijven van mijn blogs en de recensies die ik voor Books and Bubbles schrijf. Ik noem heel voorzichtig ook de thriller die ik aan het schrijven ben, Yao Shi (Chinees voor 14). Iets met een restaurant, een spookachtige verschijning en verdwijnende gasten. Normaal schrijf ik alleen korte verhalen, maar het leek me een leuke uitdaging om een heel boek te schrijven. Dat blijkt overigens toch best een hele kluif en een doel van ongeveer 60.000 woorden (magic number) werkt bij mij toch wat verlammend. Om het verhaal er toch te laten komen heb ik het aantal woorden maar losgelaten. Ik laat het verhaal zelf wel bepalen uit hoeveel woorden het wil bestaan. Wie weet verras ik mijzelf nog eens.

Verrassingen
Inmiddels staat mijn teller op 9 en start ik straks, voor ik ga slapen met boek nummer 10. Dit jaar probeer ik, naast het op volgorde lezen van de werken van Stephen King, ook wat meer variatie aan te brengen in wat ik lees. Als ik onderstaand mijn lijstje eens bekijk lukt dat al aardig:

1.     Carrie                                              Stephen King
2.     Waiting for Godot                           Samuel Beckett
3.     The Shining                                     Stephen King
4.     De Zoetzure smaak van dromen      Sun Li
5.     Salem’s Lot                                      Stephen King
6.     Mensen zonder uitstraling                Jente Posthuma
7.     Did you see Melody                         Sophie Hannah
8.     Negendoder                                      Ule Hansen
9.     De Flirtcursus                                   Laura de Koning
10.  Rage                                                 Stephen King

In januari heb ik flink gewerkt aan mijn leesuitdaging. Februari wordt mijn schrijfmaand en in maart staan er een aantal zaken op werkgebied ingepland. Zo hou ik het lekker overzichtelijk. Ik kijk alweer uit naar april, welke weer in het teken van lezen komt te staan. In de kast staan genoeg boeken klaar om te lezen. Omdat ik het moeilijk vind om te kiezen welke ik eerst wil lezen, heb ik mijn nieuwe boeken allemaal laten inpakken als cadeautje. April wordt dus een maand vol verrassingen.

Welke boeken hebben jullie dit jaar al gelezen en welke staan er nog op de te-lezen-lijst?                



*** Recensie - De Tafel van Tarzan - Xander Jongejan ***

De tafel van Tarzan - Xander Jongejan In de Tafel van Tarzan, het romandebuut van Xander Jongejan, volgen we Robert en zijn vader. Beid...